~MaiKoBD~

คฤหาสน์Varia อิตาลี

......น่าเบื่อเนาะ.....

เบล เจ้าชายโรคจิต(??) ซาดิส(???) เจ้าของเรื่อนผมสีทองปรกหน้าเอ่ยทำลายความเงียบ
ขณะนี้บรรยากาศอึมครึมกำลังปกคลุมห้องนั่งเล่น ที่ทุกคนมาสุมหัวกันเป็นประจำ

และผู้ที่ทำให้บรรยากาศเป็นเช่นนี้ก็ไม่ใช่ใครที่ไหน

นักดาบผู้ที่เคยพูดมาก พูดไม่หยุด พูดน้ำไหลไฟดับ หาเรื่องโม้ไปทั่วสควอโล่นั่นเอง

อ๊า!! นั่นสินะ น่าเบื่อจังเนอะ มาหาอะไรทำกันดีกว่ามั้ยว่าไงสควอโล่

ลุสซูเรียเริ่มสมทบ

...........................

ก็ยังคงเงียบเหมือนเดิม จนชายหนุ่มเจ้าของรอยแผลเป็นนับสิบบนหน้าทนไม่ไหวเช่นกัน

พวกแกจะทำอะไรก็เอาซักอย่างสิวะ มานั่งเฉยๆอย่างนี้ แล้วจะมารวมกันอยู่ที่ห้องนั่งเล่นทำพระแสงดาบของ้าวอะไร

ฝ่ายเลวี่ที่ยืนข้างแซนซัส เมื่อบอสที่เคารพบอกให้ทำอะไรซักอย่าง ก็เลยลุกนั่งให้มันไม่นิ่งทันที

เบล มามอน และลุสซูเรียต่างก็ส่ายหน้าระอากับความไร้หัวคิดของเพื่อนร่วมงานหน้าปลาดุก

เจ้าบ้าเอ้ย บอสหมายถึงอะไรก็ได้ที่มันทำลายความเงียบเฟ้ย

มาม่อนที่นั่งตักเบลพูดขึ้นบ้าง ก็เผื่อว่าเลวี่มันจะมีไอเดียทำลายความอึมครึมจากการแพ้กลับมา

อ่ะ........................(ต้องชวนกันคุยสินะ)....................เนี่ยนะ ถ้าเกิดว่าใครบางคนไม่แพ้ไป
ในรอบศึกชิงแหวนแห่งพิรุณแล้วล่ะก็ เราคงไม่แพ้กลับมาแบบนี้หรอก แล้วอย่างนี้จะเรียกตัวเอง
ว่าเป็นนักดาบมือหนึ่งได้ไงใช่ไหมบอส

.

.

.

.

ชิ้ง.....................เงียบยิ่งกว่าเดิม

ลุสซูเรียกับมาม่อนว่าอะไรต่อไม่ได้เพราะตัวเองก็แพ้มาเหมือนกัน

เบลยังไงก็ยังคิดว่าสควอโล่เก่งกว่าเลวี่แน่นอน แล้วมันมีสิทธิ์อะไรไปว่าเขาเนี่ย

ส่วนแซนซัสก็หันไปมองสควอโล่ที่ตั้งแต่อาการบาดเจ็บดีขึ้นก็เอาแต่เหม่อลอย

...ฉัน...........

ทุกคนเริ่มเบาใจ เพราะปกติเจออย่างนี้เข้าไปสควอโล่ต้องโวยวายต่อไปอีกพักใหญ่ๆ
และมันก็จะหมายถึงช่วงเวลาแห่งความเงียบได้หมดลง

ฉันขอตัวกลับห้องก่อนละกัน

ว่าแล้วก็เดินเนือยๆออกไป

ภายในหห้องนอนหรูสไตล์อิตาเลี่ยนโบราณ

สควอโล่ทิ้งตัวนอนบนที่นอนหนานุ่มอันคุ้นเคย พลางจมสู่ห้วงความคิด

ภาพเหตุการณ์วันที่เขาแพ้ผุดขึ้นมา

มันช่างชัดเจนเหลือเกินในความทรงจำ

ตั้งแต่เกิดมา ไม่เคยแพ้ให้ใครมาก่อน

ไม่เคยยอมรับใครมาก่อนว่าเหนือกว่าตน จนได้มาพบกับแซนซัส
บอสที่เขาหลงใหลในพลัง
เฝ้ามองตลอด จนความรู้สึกเริ่มแปลเปลี่ยน

แล้วนั่นมันอะไร!!!!!

ไอ้การพ่ายแพ้ให้ไอ้เด็กเมื่อวานซืนที่ใช้วิชาของ

สำนักดาบที่เขาเคยไปถล่มมาแล้วนั่น!!!

แซนซัสผิดหวังในตัวเขาแน่ๆล่ะ

แล้วเจ้าเลวี่มันดันมาพูดจี้ใจดำอีก

แกร่ก

เสียงเปิดประตูเรียกสติของหนุ่มผมเงินกลับมา สควอโล่ผงกหัวขึ้นมาดูเล็กน้อยว่าใครกันที่บังอาจเข้ามารบกวนเวลาฟุ้งซ่านของเขา

สควอโล่ ฉันเข้าไปนะ (ก็หล่อนเปิดมาแล้วไม่ใช่เหรอ)

ลุสซูเรียที่ถูกบอสส่งมาหาสาเหตุของการซึมอย่างปัจจุบันทันด่วนเดินอาดๆสะดีดสะดิ้งเข้ามานั่งที่ข้างเตียง

คือว่า นายเป็นอะไรไปน่ะ ดู เหม่อๆ เหมือนไม่ใช่นายอย่างนั้นแหละ

.........................

เอ๊า!!! ไม่บอกอีกแน่ะ แต่ถ้าให้ฉันเดา เรื่องที่แพ้มาใช่รึเปล่า

................ฉัน.....................ไม่เคยแพ้มาก่อน

ในที่สุด เมื่อโดนมองออก จะให้ทำอย่างไรได้นอกจากเล่าความจริง

บางที การที่ระบายออกไปบ้างอาจทำให้เลิกฟุ้งซ่านก็ได้

ตอนที่เจอแซนซัสฉันรู้เลยว่ามันต่างกันเกินไป ถึงได้ยอมเป็นลูกน้องหมอนั่น แต่นี่......
ทั้งที่มั่นใจว่าจะชนะ ทั้งที่เจ้าเด็กนั่น...ไม่มีอะไรเทียบฉันได้เลยแท้ๆ แล้วทำไม ฉันถึงได้.............แพ้

แล้วอย่างนี้จุดยืนของฉันจะอยู่ที่ไหน ฉันมีอะไรให้เชื่อมันในตนเองอีก ฉัน........สุดท้ายก็กลายเป็นแค่สวะ

ผู้ฟังนิ่งเงียบ ไม่เอ่ยคำใดๆออกมา เพราะลุสซูเรียชักรู้แล้วว่าคนที่สควอโล่ต้องระบายให้ฟังจริงๆน่ะใคร

เอาน่า เชื่อฉัน นายไม่ได้เป็นสวะหรอกน่าอ๊า!!!!ตายแล้ว ฉันต้องไปพอกหน้าบำรุงผิวแล้วล่ะ ไปนะจ๊ะ

ว่าแล้วก็ส่ายสะโพกออกไป

เดินออกมาได้ไม่เท่าไหร่ เบลกับมาม่อนก็กระโดดออกมาจากมุดทางเดินโดยมีแซนซัสเดินตามมาด้วย

จ๊ะเอ๋ ว่าไง สควอโล่เป็นไรอ่ะ เจ้านั่นเป็นงั้นแล้วหมดสนุกเลย

เบลถามก่อนใครเพื่อน

ลุสซูเรียมองเลยไปด้านหลังเบลแล้วก็ยิ้มน้อยๆในใจ

แหม ทำหน้าตาอยากรู้อยากเห็นเป็นเหมือนกันนะบอสเนี่ย อยากรู้จังถ้าไม่ใช่สควอโล่จะอยากรู้ไหมน๊า~~

ก็ คงจะเครียดเรื่องแพ้น่ะ เห็นว่าไม่มีที่ให้อยู่แล้ว อะไรเนี่ยล่ะ คงคิดจะออกจากกลุ่มมั้ง

ได้ผล คนด้านหลังสะดุ้งเฮือก

เฮ้!!!!จริงน่ะ อย่างนี้เดี๋ยวฉันต้องไปถามให้รู้เรื่อง อะไรวะ สควอโล่ไม่ได้แพ้กลับมาคนเดียวซักหน่..อุ๊บ

ไม่ทันที่เบลจะพูดจบ มือเล็กๆของอัลโกบาเลโน่น้อยมาม่อนก็ตะคลุบปากเข้าให้

จะบ้าเหรอเบล บอสกับมาม่อนเองก็แพ้เหมือนกัน เดี๋ยวก็เป็นเรื่องหรอก มาม่อนยังอยากมีเพื่อนเล่นนะ

ร่างเล็กซุบซิบข้างหู

จะ......จะยังไงก็ช่างหัวมัน แค่เศษสวะชิ้นเดียวมัน....มันไม่มีค่าอะไรอยู่แล้ว

แซนซัสพูดตะกุกตะกักนิดหน่อยก่อนเดินกลับห้องของตัวเอง (ซึ่งมันก็เผอิญติดกับห้องของสควอโล่น่ะนะ)

โดยไม่ทันเห็นรอยยิ้มเจ้าเล่จากลูกน้องแว่นดำเลย เบลเองก็พอจะจับจุดได้ว่ามันมีอะไรซักอย่างอยู่แน่ๆ จึงมองหน้าลุสซูเรียประมาณว่า บอกตูมาซะ

ฮ้า~~~~ บอกเบลจังแน่ แต่ต้องห่างจากตรงนี้หน่อยนะโอ้ โฮะๆๆๆๆๆๆ

แล้วเบล มาม่อน ลุสซูเรียก็ไปด้วยกัน ...............

ออกจากกลุ่มงั้นเหรอ หมายถึงไปจากที่นี่สินะ

แล้ว....มันก็ต้องไปจากฉันด้วยงั้นสิ อะไรวะ อุตส่ารอดมาได้

แล้วทำไมต้องไป ทำไมต้องจากกันอีก

ร่างสูงทำหน้าเครียดเดินไปเดินมา สุดท้ายกจึงตัดสินใจไปรับลมเย็นที่ระเบียง

ความมืดยามคำคืนช่วยขับให้เรือนผมสีเงินดูเป็นประกายมากกว่าเคย

สายตาทอดมองไปยังเบื้องหน้าหากแต่ไร้จุดหมาย

สวย แต่ดูเศร้า นี่คือความคิดแซนซัสที่ลอบมองใบหน้าด้านข้างของอีกฝ่ายจากระเบียงห้องข้างๆ

สควอโล่ไม่มีทีท่าจะรับรู้ถึงสายตาห่วงหาอาทรที่ส่งมาเลย หัวใจของเขาขณะนี้มีแต่ความสับสน

ผ่านไปกว่าสิบนาทีคนแอบมองก็ทนไม่ไหวกระโดดข้ามระเบียงไปหาอีกคนจนได้

เฮ้ย ทำหน้าอย่างนั้นหมายความว่าไง อยากมีเรื่องรึไงหา ไอ้สวะนี่

บทสนทนาแรกเริ่ม ช่างชวนให้กระโดดเตะปากอะไรอย่างนี้

สควอโล่หันมาเหล่มองเพียงเล็กน้อยแล้วก็กลับไปเหม่อลอยต่อ

.............................

เงียบ

แก..........จะไปจากที่นี่งั้นเหรอ

...............................

เนิ่นนาน กว่าจะเอ่ยตอบ

......ฉันจะอยู่ที่นี่ต่อไปในฐานะอะไร.....

คราวนี้ฝ่ายถามกลับเงียบเอง

ตอบไม่ได้ไม่เคยคิดเหมือนกันว่าสควอโล่อยู่ในฐานะอะไรสำหรับตน รู้แค่ว่ามีคนคนนี้อยู่ข้างๆเสมอ

ที่ผ่านมาฉันอยู่เพื่อรับคำสั่งจากนาย ทำทุกอย่างที่นายสั่ง และมัน ไม่เคยผิดพลาด.....

เหมือนตอนที่ได้คุยกับลุสซูเรีย เมื่อพูดแล้ว มันจะหยุดไม่ได้ ยิ่งนี่เป็นคนที่อยากให้รับฟังที่สุดด้วย
ยากเหลือเกินที่จะเก็บคำพูดในใจเอาไว้อีกต่อไป

นิสัยนายฉันเองก็รู้ดี ทุกอย่างต้องเป็นไปตามที่คิด ต้องเป็นไปตามแผน แต่ถึงอย่างนั้นฉันเอง

ฉัน เป็นคนทำให้เราแพ้ในศึกชิงแหวน ถ้าตอนนั้น ฉันไม่แพ้ นายคงไม่ต้องคิดหาแผนการใหม่

นายเกลียดคนไร้ประโยชน์ และตอนนี้ฉันเองก็เป็นหนึ่งในนั้น

ใบหน้านวลก้มต่ำมองมือตัวเอง

ถ้าอีกฝ่ายไม่ต้องการให้อยู่ แล้วเขาจะอยู่ต่อไปเพื่ออะไร

ซักวันนายจะคิดว่าโชคดีที่มีฉันเป็นพวก งั้นเหรอ ตอนนี้มันตรงข้ามเลย

นัยน์ตาคู่สวยเริ่มมีน้ำเอ่อคลอ

แซนซัสเริ่มกระวนกระวาย

ไม่ใช่

นี่ไม่ใช่เจ้าฉลามขี้โวยวายที่เขารู้จัก

เจ้านั้นไม่ดูบอบบางราวกับจะสลายหายไปอย่างนี้

แต่ความจริงที่ว่าสควอโล่คนที่กำลังจะหลั่งน้ำตาตรงหน้าเขา คือคนเดียวกับที่อยู่ด้วยกันเสมอคนนั้น

ถึงอย่างนั้นก็เถอะ แก..........เอ่อ.........นาย ต้องไม่ไปจากที่นี่

งั้นจะให้ทำยังไง!!!!!!

สควอโล่ระเบิดอารมณ์ใส่

นายเกลียดสวะ แล้วฉันก็เป็นสวะ นายเกลียดฉันแล้ว!!! นายเกลียดฉัน แล้วจะให้อยู่ต่อไปทำไมวะหา!!!

หยดน้ำตาหยดแล้วหยดเล่าไหลมาไม่ขาดสาย

เข่าอ่อนทรุดนั่งกับพื้น เหนื่อยอ่อนไปหมด ล้าทั้งกายและใจ

นายไม่ใช่สวะ

เสียงทุ่มเอ่ยอย่างอ่อนโยน แซนซัสย่อตัวนั่งในระดับเดียวกัน

มือหนายื่นไปสัมผัสแก้มเนียนขาว นิ้วสากไล้ไปตามพวงแก้ม

ก่อนจะค่อยๆบรรจงเช็ดคราบน้ำตาออกจากใบหน้าอีกฝ่าย

ความจริงฉันไม่เคยมองนายเป็นอย่างนั้นจริงๆซักครั้ง

แต่ฉัน.........อื้อ!!.........

สควอโล่จะพูดอะไรซักอย่างแต่ก็โดนกระชากเข้าไปในวงแขนอันแข็งแกร่งซะก่อน

ตอนนี้แซนซัสกอดสควอโล่แน่น ราวกันกลัวว่าร่างบางจะหายไปกับสายลมอ่อนๆของค่ำคืนนี้

วางไว้ก่อน มาดทั้งหลาย หน้ากากต่างๆที่ใส่ตลอดเวลายามอยู่ต่อหน้าคนอื่นเอาวางไว้

เพราะหากไม่ละทิ้งมันแล้วละก็ เขาต้องเสียคนตรงหน้าไปแน่ๆ

นายเป็นมากกว่านั้น นายสำคัญสำหรับฉันนะสควอโล่ อยู่กับฉันอย่าทิ้งฉันไว้ ฉันจะอยู่ได้ไงถ้าไม่มีนาย

คนในอ้อมกอดแทบไม่เชื่อหูตนเอง เขาน่ะนะสำคัญหัวใจหายสับสนเป็นปลิดทิ้ง

นายโกหก

เปล่า

สควอโล่ยิ้มซบแผ่นอกหนาอันอบอุ่น

เชื่อได้รึเปล่าไม่รู้ แต่อย่างน้อยแซนซัสก็ไม่เห็นเขาเป็นสวะล่ะนะ

แซนซัส อยู่อย่างนี้อีกซักพักได้ไหม

แถมๆ

พุ่มไม้ด้านล่างระเบียงห้องนอนสควอโล่ มีเงาตะคุ่มๆของ4ร่างอยู่

ต๊าย บอสเนี่ย โรแมนติกกับเค้าก็เป็นเนอะ นั่งใต้แสงจันทร์ในอ้อมกอดของกันและกัน ว้าย เริ่ด!!

ลุสซูเรียจับแก้มตัวเองสะดีดสะดิ้งประทับใจกับฉากหวาน

เหอ พระจันทร์เต็มดวงซะที่ไหนล่ะแถมสควอโล่มันหลับไปแล้วด้วยนะน่ะ
ฉันว่าไอ้ ฉันจะอยู่ได้ไงถ้าไม่มีนาย ประโยคน้ำเน่าอ่ะ บอสดูละครช่อง7มากไปรึเปล่าเนี่ย

เบลบ่น ข้างๆลุสซูเรีย

แย่เลยนะ ลืมถ่ายรูปสควอโล่ร้องไห้ไว้แบลคเมย์อ่ะ น่าจะได้เงินเยอะอยู่

มาม่อนเกาะหัวเบลบ่นบ้าง

มาม่อนงก เดี๋ยวก็โดนฆ่าหรอกจากนี้บอสท่าจะหวงสควอโล่แน่ๆ

เบลเอ่ยเตือน

บอส T T

เลวี่กัดผ้าเช็ดหน้ากรอดๆ นี่ถ้าสควอโล่ไม่ไป ตำแหน่งมือขวาของบอสเขาก็ชวดอีกสิเนี่ย

ใครอยู่ตรงนั้น!!!!!!!!!

เฮ้ย!!!! ว้าย!!!!!!

แล้วทั้งสี่ก็ เผ่น

จบ...