~MaiKoBD~

ช่วงนี้ปั่นงานเกมอย่างเอาเป็นเอาตาย

เพื่อนที่เคยจืดจางคนนึงเข้ากลับมามีตัวตนแล้ว
พร้อมๆกับที่จืมจางหมายเลข1และ2 เรียกได้ว่าโดนตัดหางเลย ไม่ง้อละ

และด้วยช่วงนี้เป็นบ้าอะไรไม่ทราบ เกิดอาการอยากเขียนเล็บขึ้นมาตะหงิดๆ
ตอนนี้สภาพนิ้วโป้งเลยเป็นลายXSไปแล้ว= =

เอาเถอะ ที่เล่ามา5บรรทัดบนไม่เกี่ยวกับหัวข้อเลยซักนิด

ที่จริงอยากจะโพสฟิคที่แต่งมากกว่า
ก็เอาลงที่บอร์ดเมื่อหลายวันมาแล้ว และนึกได้ว่ายังไม่ได้เอาลงบลอค ประกอบกับไม่มีเรื่องอัพ ก็ซะรวดเอาลงซะเลย

 คำเตือน

ผู้ใดรับหรือไม่เข้าใจคำว่า YAOI กรุณาข้ามไปเถอะค่ะ
และเรื่องนี้มัน NC ด้วย ฉะนั้นรับไม่ได้อย่าอ่าน

เราเตือนคุณแล้ว

เรื่องนี้แต่งให้น้องอิ่มจ้า

Title - -beep-PHONE
Pairing - XS
Rate - NC-21

เคยได้ยินคำว่าตัวไกลใจห่างหรือไม่
ขณะนี้มันกำลังจะเกิดกับคู่รักสะท้านทรวงอย่างXS

รึเปล่า

:อังกฤษ
ฉัวะ!!!!!!!!!!!!!!!!!
อ๊ากกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกก
ไม่ ได้โปรด ไว้ชีวิ.............อ๊ากกกกกกกกกกกกกกกกกกก

เสียงกรีดร้องวอนขอดังระงมไปทั่ว ราวกับจะเป็นเสียงขับกล่อมให้หลับฝันในคืนนี้
ยามที่มวลเมฆลอยไปตามกระแสสายลม เผยให้เห็นพระจันทร์กลม นวล สวยเด่นกลางนภาสีนิล

ทว่า ณ. พื้นเบื้องล่างก็มีอีกหนึ่งความงานประดับอยู่
ความงามที่มาพร้อมกลิ่นอายความตาย
ความงามจากเทวทูตเรือนผมสีเงินยวง ยาวสยาย

"เหอะ ก็แค่พวกกระจอก"
น้ำเสียงทุ้มนุ่มเอ่ยอย่างไม่ใส่ใจกับซากศพนับสิบที่รายรอบ

เลือดและเศษเนื้อกระจายทั่วอาณาบริเวณ
แต่นั่นก็ยิ่งขับให้ความงามของฉลามขาวแห่งวาเรียเด่นชัดขึ้นเช่นกัน
"ทำไมต้องมาตามเก็บกวาดเจ้าพวกเศษขยะที่หนีมาถึงนี่คนเดียวด้วยวะ โว้ยยยยยยยย!!!!!!
บอสเฮงซวย บอสบ้า น่าจะมาด้วยกันก็ยังดี"

คิดถึง

คำนี้ใช้นิยามอารมณ์ของเขาตอนนี้ได้รึเปล่านะ
นับจากเหตุการณ์ศึกชิงแหวนเป็นต้นมาก็แทบจะไม่ไปไหนห่างไกลกันเลย

วิตก
กังวล

ยามที่อยู่ห่างกันมันก็อดไม่ได้ที่จะระแวงว่าจะโดนเจ้าพวกตาแก่รุ่นที่ 9 ทำอะไรรึเปล่า
ถ้าอย่างนั่นจะไปช่วยทันได้อย่างไร จะเกิดอะไรขึ้นอีก
ไม่อยากปล่อยหมอนั่นไปอีกแล้ว

"ว๊า เว้ย!!!!!!!!!!!!!!!!! เลิกคิดๆ กลับไปโทรรายงานดีกว่า"
และแล้วเทวทูตแห่งความตายผู้งดงามก็เร้นกายหายไปกับความมืดยามค่ำคืน

-------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------
ซ่า..................................
เสียงน้ำกระทบผิวดังต่อเนื่องกว่า 10 นาที นับแต่ร่างบางหายเข้าไปในห้องน้ำ
มือบางลูบไล้ไปตามร่างกายสมส่วน เพื่อชำระล้างคราบเลือดเกรอะกรังที่ติดตามผิวขาวผุดผาดนั่น

แกร่ก
ประตูอย่างหรูเปิดออก พร้อมกับที่บุรุษเจ้าของห้องเดินออกมา
โดยมีผ้าเช็ดตัวสีขาวผืนหนึ่งพันรอบเอวบาง และอีกผืนวางแปะบนเส้นไหมสีเงิน

เมื่อเหลือบมองนาฬิกาซักพัก
สควอโล่ก็เดินไปหยิบมือถือขึ้นมากดหมายเลขที่จำได้ขึ้นใจ

"..........................ว่าไง........"
ไม่ต้องรอนานนักปลายสายก็กดรับ ราวกับกำลังรอคอยการติดต่อมาของใครบางคน

"งานเสร็จแล้วบอส"
ริมฝีปากบางที่มักจะมีเสียงโวยวายหนวกหูเอื้อนเอ่ย

" หึ ......... รีบทำงานให้เสร็จเร็วจริงนะ"
ปลายสายเค่นเสียงหัวเราะเล็กน้อยอย่างขบขัน
ใช่ว่าจะไม่รู้ว่าทำไมผู้ที่ถูกส่งมาปฏิบัติภาระกิจจึงรีบร้อนที่จะได้กลับนัก
ถ้าไม่ใช่เพราะ

คิดถึง
เป็นห่วง
โหยหา

"เดี๋ยวไปเคลียอีกสองสามอย่างก็คงจะได้กลับราวอาทิตย์หน้า เร็วกว่ากำหนดการไป4วัน"
ท้ายเสียงติดจะเบาลงอย่างหดหู่เล็กน้อย
ใจจริงอยากจะบินกลับมันเสียแต่ตอนนี้ด้วยซ้ำ

"............................................แซนซัส     ฉันคิดถึงแก"
สควอโล่เอ่ยด้วยน้ำเสียงหงอยเหงา อีกตั้งอาทิตย์นึงกว่าจะได้เจอกัน

".................."
เนิ่นนาน ที่ไม่มีเสียงอบรับจากอีกฝ่าย นอกเสียจากเสียงของการเดินไปตามทางเบาๆ
และจากเสียงต่างๆอันน้อยนิดที่ไม่เกินความสามารถของนักฆ่าระดับหัวกะทิของมาเฟียชื่อดัง
ก็พอทำให้รู้ว่าขณะนี้ แซนซัส บอสหนุ่มของเขาได้กลับเข้าไปยังห้องนอนแล้ว

"ถอดเสื้อผ้าออกซะไอ้สวะ"
แซนซัสสั่งกร้าว เรียกสีเรื่อบนใบหน้าของสควอโล่ทันทีที่ได้ฟัง

"อะ...อะไรวะบอส ..................ถอดเสื้อทำไม"
มือไม้สั่น ซะจนแทบจะปล่อยโทรศัพท์ให้ล่วงจากมือ

"ฉันจะกอดแก ไอ้โง่ ถอดเสื้อผ้าออกซะ แต่ถ้าเดาไม่ผิด แกน่าจะเพิ่งอาบน้ำเสร็จนี่หว่า"
"มะ..................คือ.................ก็ใช่"
"ถอดมันออกซะ อะไรก็ตามที่บดบังร่างกายแกจากสายตาฉัน ถอดมันออกให้หมด"
มือข้างที่ไม่ได้ถือโทรศัพท ์ค่อยๆปลดผ้าเช็ดตัวที่พันเอวทีละน้อย

"ทีนี้ ไปนอนบนเตียง"
น้ำเสียงที่กล่าวออกมาแต่ละครั้งแฝงไปด้วยอำนาจอยู่ในที
ยากที่ผู้รับฟังจะขัดขืนได้

ขาก้าวไปยังเตียงหนานุ่มใจกลางห้อง
สติเหมือนกำลังหลุดลอยไปทีละน้อยทุกครั้งที่ได้ยิน

"สัมผัสตัวเองสิ ร่างกายแกจำได้ไอ้สวะ ทุกครั้งที่ฉันกอดแก ฉันสัมผัสตรงไหน ร่างกายแกมันจดจำได้ดี"
แม้จะไม่ได้อยู่ด้วยกันต่อหน้า
แม้เพียงแค่ได้ยินเสียงเท่านั้น
กลับทำให้ร่างกายของฉลามหนุ่มตื่นตัวและเร้าร้อนขึ้นมาอย่างไม่มีสาเหตุ
ราวกับเจ้าตัวมากระซิบสั่งข้างใบหู
นิ้วเรียวกดสัมผัสตามลำตัวอย่างคนไร้สติ

".................อ่ะ........................อือ............"
เสียงหวานเครือ ทำให้ผู้สั่งการยิ้มน้อยๆ
"ใช่แล้ว และตอนนี้ ฉันกำลังจะปลุกอารมณ์แก"

สควอโล่วางโทรศัพท์ไว้ข้างกาย และใช้มือทั้งสองกอบกุมร่างกายตนเองไว้
ขยับรั้งรูดเบาๆ จนเกิดความเสียวซ่าน เกินจะบรรยาย
ลมหายใจหอบหนักมากขึ้นเมื่อค่อยๆเร่งจังหวะจากบางเบา เป็นหนักหน่วง

ทว่าก่อนที่จะเสร็จสมนั้นเอง
"พอแค่นั้นแหละ  คิดเหรอว่าฉันจะให้แกเสร็จง่ายๆน่ะ ไอ้สวะ"
ทั้งที่เป็นมือของตนเองแท้ๆ แต่อะไรบางอย่างที่ไม่สามารถบอกได้
ก็สะกดให้กิจกรรมนั้นหยุดลง

"บะ..........บอส............ไม่............."
"หึ ทนไม่ไหวสินะ บอกมาสิอยากไห้ทำอะไร แกอยากได้อะไร"
"......................................"
ร่างกายสั่นระริกเพราะความต้องการที่ท้วมท้น
ตอนนี้สควอโล่ไม่ได้รู้สึกว่าตนเองอยู่ภายในห้องเพียงลำพัง
ในสายตาสีน้ำแข็งยามนี้ ราวกับจะสะท้อนภาพผู้เป็นนายเหนือหัวกำลังทาบทับตนเอง
และมองด้วยสายตาระริก สนุกสุดขีดที่ได้แกล้งไม่ให้เขาถึงปลายทาง

"สควอโล่"
การเอ่ยขานนามด้วยน้ำเสียงแฝงความต้องการของแซนซัส
เหมือนฝางเส้นสุดท้ายที่ได้ขาดลง
ริมฝีปากเผยออกน้อยๆ ก่อนจะเว้าวอนขอในสิ่งที่ต้องการ

"อยากได้   นาย"
"หึหึหึหึ    ได้   ฉันกำลังเข้าไปในตัวแก"
นิ้วเรียวกดผ่านช่องทางด้านหลังเชื่องช้าเย้ายวน
ค่อยๆเพิ่มจากหนึ่งนิ้ว เป็นสอง และสาม

"อืม..............."
เสียงครางหนักบ่งบอกอารมณ์ของผู้กระทำได้ดีว่าอยู่ในอารมณ์เช่นไร
"และทีนี้ ฉัน จะเข้าไปทั้งหมด"
"อ๊า!!!!!!!!!!!!!! บอส!!!!!!!!!!!! อื๊ออออออออออออออ"

นิ้วเรียวกดเข้าไปในกายอย่างรุนแรง แม้จะไม่เท่ากับที่เคยได้รับจากเจ้าของคำสั่ง
แต่มันก็สร้างความกระสันให้ได้เป็นอย่างดี

"แซนซัส.......แซน...............อื้อออ......"
"ใช่แล้วไอ้สวะ ร่างกายแกมันจำได้ดี จากการกลั่นแกล้งทีละนิด"
มือบางเริ่มขยับทั้งข้างหน้า และข้างหลัง

"เพิ่มมากขึ้น"
"อ่ะ....หะ.....อือ...........แซน....ซัส.................อีก.........."

"เร้าร้อน"
การขยับทางช่องทางด้านหลังเริ่มเร็วขึ้น
สควอโล่บิดกายไปมา
" แซนซัส.............อา..............อ๊า.........................."

"รุนแรง"
ความรุนแรงถูกเพิ่มระดับมากขึ้นเรื่อยๆ โดยที่เจ้าตัวไม่รู้
"อ๊า อะ..........อะ............ไม่..............ไหว ................แซนซัส...........แซนซัส ได้โปรด"

"หึหึ ดีมาก ไอ้สวะ เร่งขึ้นอีกสิ............อืม...................สควอโล่"
เสียงหอบหนักเหมือนคนอดกลั้นจากปลายสายตอบ
"แซนซัส อ๊าาาาาาาาาาาาาาาาาาาาาาาาาา"

สิ้นเสียงกรีดร้องครั้งสุดท้าย ร่างบางเหมือนจะได้ยินเสียงอีกฝ่ายหายใจอย่างหนักๆเช่นกัน
แต่ความเหนื่อยอ่อนทำให้ไม่ทันได้คิดว่าอะไร เป็นอะไร

"นอนซะไอ้ฉลามโง่"
คิดไปเองหรืออย่างไรก็ไม่รู้ สควอโล่รู้สึกเหมือนได้นอนกอดก่ายกับแซนซัส
และได้รับความอ่อนโยนจากการลูบเส้นไหมสีเงิน ก่อนที่สติจะหายไป

"ราตรีสวัสดิ   แซนซัส"

ปิ๊ป

ตรู๊ดดดดดด    ตรู๊ดดดดดดดดดดดดดด

-----------------------END-----------------------------------------------------------------------------

ไง????

อว๊ากกกกกกกกกกกกกกกกกกกกก อย่าปาของใส่หัวฉ๊านนนนนนนนน
เตือนแล้วนี่หว่า เอิ้กๆ

.

.

.

จะโดนปิดบลอคไหมเนี่ย= =

ว่าแล้วก็เผ่นไปทำงานต่อดีกว่า