~MaiKoBD~

โอ้ว สุขสันต์วันเกิดยามาโมโตะ

ยังไงก็ขอให้มีความสุขกะโกคุเทระนะ เหอๆๆๆๆๆ 8059น่ะซู๊ดยอด กร๊ากกกกกกกกก

ของขวัญ เอาเป็น ฟิคสั้นๆละกันเนาะ

-----------------------------------------------------------------------------------------------------

Fiction- HappyBirthDay to You (8059)

   "ยามาโมโตะคุง สุขสันต์วันเกิดจ่ะ"
เสียงโหวกเหวกของบรรดาสาวๆที่ล้อมรอบดังราวจะฆาตกรรมร่างสูงด้วยเสียงของพวกหล่อน
(แต่ขอโทษแค่นี้เทียบกับสควอโล่คนเดียวยังไม่ได้)

   "ฮะฮะ แต้งกิ้ว ฮะฮะ โอ้ ไง สึนะ"
หนุ่มอารมณ์ดีทักทายเพื่อนที่เดินเข้ามา  

   "หวัดดี ยามาโมโตะ อ่ะนี่ สุขสันต์วันเกิดนะ"
ร่างเล็กยิ้มหวาน มือบางๆยื่นของบางอย่างให้ ร่างสูงก็รับมาแต่โดยดี
   "โอ้ แต้งหลาย แล้ว................โกคุเทระ"
อดที่จะถามไม่ได้เมื่อไม่เห็นแม้แต่เงาของเพื่อนผมเงินคนนั้น

   "ไม่เห็นนะ แปลกดีเหมือนกัน"
สึนะตอบ วันนี้ทั้งวันเขาก็ยังไม่เห็นโกคุเทระคุงเลย ทั้งที่ปกติต้องมาก้อล้อก้อติดทำตัวเป็นมือขวาของเขาแท้ๆ
   ".............อืม..................."
ใบหน้าหล่อเหลาขมวดคิ้วอย่างครุ่นคิด

          สายลมเอื่อยๆของดาดฟ้าทำให้อารมณ์ขุ่นมัวของใครบางคนสงบลงได้บ้าง
เส้นไหมสีเงินพริ้วไปตามกระแสลม   ใบหน้างามเรียบเฉยเหม่อมองไปข้างหน้าอย่างไร้จุดหมาย
แม้ว่าจะมีเสียงบ่งบอกเวลาเข้าเรียน แต่นั่นก็ไม่ได้ทำให้ผู้ที่ตกอยู่ในอารมณ์เปลี่ยว(เอ๊ะ ยังไง???)
สนใจจะเข้าห้องเรียนอย่างที่นักเรียนดีดีเค้าทำกัน

นัยต์ตาสีเขียวเทา หลุบมองกล่องในมือ ก่อนเอ่ยเบาๆกับสายลม
   "เจ้าบ้ายามาโมโตะ................."

   "อะไรเหรอ?"
   "เฮ้ย!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!"

คิดว่าคุยกับสายลม แต่เจ้าบ้านั่นดันทะลึ่งพรวดเข้ามาซะได้
โกคุเทระกระวีกระวาดเก็บของในมือลงกระเป๋า

   "แก ทำไมไม่เข้าเรียนวะ"
น้ำเสียงออกอาการไม่พอใจอย่างเห็นได้ชัด

   "ฮะฮะฮะ นายเองก็เหมือนกันล่ะน่า แล้วเมื่อกี้อะไรอ่ะ ของขวัญให้ฉันรึเปล่า"
ไม่เพียงแค่พูด มือหนาแบขอของขวัญอย่างไม่อาย
   "ไอ้บ้า ใครเค้าจะเอาของให้แกวะ เซ็งจริงๆ"
   "อ่าว จะไปไหนอ่ะ โกคุเทระ โกคุเทระ"

ยามาโมโตะได้แต่ตะโกนไล่หลังแล้ววิ่งตามคนปากไม่ตรงกับใจไปเท่านั้น

   ตกเย็นที่ร้านของยามาโมโตะ เสียงครื้นเครงของเหล่าหน้าเดิมก็ดังขึ้น
วันนี้ พ่อของยามาโมโตะปิดร้านเร็วกว่าปกติเพื่อจัดเลี้ยงวันเกิดให้ลูกชายที่รัก

   "ฮ่าฮ่าฮ่า ตามสบายเลยนะ วันนี้เลี้ยงไม่อั้น"
   "คร๊าบบบบบบบบบบบบบบบบบ"

สิ้นเสียงใจดีของพ่อเจ้าของวันเกิด ทุกคนก็เริ่มละเลงของกินกันอย่างเมามัน
   "คุณแรมโบ้จะเอามาคุโร่ล่ะ ฮ่าๆๆๆๆๆๆๆ รีบอร์นเอาไข่หวานไปซะ"
   "ตายซะเหอะแก"
   "อ๋า รีบอร์นอย่านะ" (ทำไมชวนจิ้นพิกล)
   "โอ้วววววววว มากินกันสุดหูรูดไปเลย"
   "พี่............พี่คะ"

^&*()_#$%^&*))_

   ตรู้ดดดดดดดด ตรู้ดดดดดดดดดดดดดดดด
เสียงโทรศัพท์หลังร้านดังขึ้น โดยยามาโมโตะอาสาไปรับเอง

   "ครับ??"
   ".................."

ปลายสายกลับเงียบไปสักพัก

   "เฮ้ยยยยยยยยย  เจ้าหนูดาบญี่ปุ่น????"
เสียงที่ดังกว่าปกติส่งผลให้ต้องรีบดึงออกมาก่อนหูจะแตก

เสียงนี้มัน

   "สควอโล่??????????????"
ถามอย่างสงสัย ฉลามคลั่งแห่งวาเรียเอาเบอร์เขามาจากไหนกัน แล้วยิ่งกว่านั้น มีเรื่องอะไรนะ

   "ได้ยินจากเจ้าเด็กอัลโกบาเลโน่ว่าวันนี้วันเกิดแก ฉันเลยส่งของขวัญไปให้อีกซักพักคงได้รับล่ะ"
ปลายสายเอ่ยอย่างอารมณ์ดี
   "อ่ะ ฮะฮะฮะ ขอบคุณนะ"

   "เอ้อ แล้วแกขยันฝึกดาบรึเปล่าวะ อย่าลืมหมั่นซ้อมล่ะ แล้วเรามาสู้กันอีก
เฮ้ย เบลแกอย่าเอาไฟมาใกล้ผมฉันสิวะ แล้วแก มาม่อน ไอ้รูปตอนฉันอาบน้ำนั่นมันอาร๊ายยยยย
เฮ้ย!!!!!!!!!!!!!!!!!!!! บอส แกอย่าบ้าจี้ซื้อรูปของมันสิวะ เฮ้ย!!!!!!!!!!!!!!!"
ท้ายประโยคเหมือนจะดุคนที่อยู่ด้วย
ใบหน้าคมยิ้มอย่างขำๆ  

   "เฮ้ ไอ้หนู แค่นี้ก่อนนะ เอ้อ สุขสันต์วันเกิด"
แกร่ก

ท่าทางทางนั้นยังรักกันดีเหมือนเดิม
แต่ทางนี้สิ ไม่รู้ว่าโกคุเทระเป็นอะไร ทั้งวันเอาแต่หลบหน้า พูดด้วยก็ไม่พูด
ขนาดใช้สึนะเป็นทางผ่านก็ไม่ได้ผล ซ้ำร้ายยังวิ่งหนีหายไปอีก ไม่เข้าใจจริงๆว่าเกิดอะไรขึ้นกันแน่

   ร่างสูงกำลังเดินกลับไปในงานเลี้ยง พลันก็เห็นเงาของคนตะคุ่มๆอยู่หน้าร้าน
จึงเดินออกไปดู ด้วยเผื่อว่าเป็นคนรู้จักจะได้ชวนมาเลี้ยงด้วยกันซะเลย

  น่าแปลกทีแทนที่จะมีคนแปลกหน้า เขากลับพบโกคุเทระเจ้าของเรือนผมสีเงินยืนอยูในมุมมืด

   "เฮ้!!! โกคุเทระ นายออกมาทำไมน่ะข้านอกมันยุงเยอะ............อุบ"
กล่องขนาดเล็กปาใส่ทั้งที่ยังพูดไม่จบ   ใบหน้าหวานมีสีระเรื่อ ดูก็รู้ว่าอายกับการให้ของขวัญครั้งนี้
สร้างความงุนงงให้ยามาโมโตะเป็นอย่างยิ่ง 

เมื่อตั้งสติได้แล้ว ริมฝีปากบางก็แย้มยิ้มขึ้นอย่างดีใจ

   "ขอบคุณนะ แล้ว............คำที่ต้องพูดล่ะ"
แม้จะไม่ลาดเท่าใดนัก แต่ก็พอจะจับใจความได้แล้ว ว่าเหตุใด เพื่อนที่แสนน่ารักของเขาคนนี้ถึงทำตัวแปลกๆมาตั้งแต่เช้า

   ".............."
ถอนหายใจหนักๆ
โกคุเทระเสมองไปทางอื่น ไม่มองหน้ายามาโมโตะตรงๆ
ทำใจอยู่นาน กว่ามือขาวคีบบุหรี่ออกจากปาก ผินหน้ามามองคู่สนทนา และเอ่ยสั้นๆ

   "สุขสันต์วันเกิด   ยามาโมโตะ"

แม้จะเบา แต่สำหรับยามาโมโตะแล้ว เสียงนี้ไพเราะเสียยิ่งกว่าเสียงอวยพรใดๆที่ได้รับมาตั้งแต่เช้า

 --------------------------------------------------------------------------------------------------------------

กร๊ากกกกกกกกกกกกกกกกจะไม่ทันแล้ว  แค่นี้ก่อนละกันแต่งด่วย ไม่ได้แก้ไม่ได้ทวน
โกคุที่เหมือนไม่ใช่โกคุ แกเป็นคร๊ายยยยยยยยยยย
 กร๊ากกกก เลยวันยังเนี่ย

 เอ๊ย ลืม