~MaiKoBD~

มันเป็นตอนต่อของอันเก่าอ่ะนะ แม้ว่ามันไม่ค่อยปะติดปะต่อต่อกันเท่าไหร่ก็เหอะ
ชื่อเรื่องก็....ตั้งได้ไม่ค่อยเกี่ยวกับเรื่องเลยแฮะ= =

ฟิค รีบอร์น
คู่ แซนซัสxสควอโล่
เรท ......ตอนท้ายๆมีแพล่มๆหน่อยแฮะแต่ไม่มากอ่ะ
คำเตือน Yคับ ใครไม่เข้าใจความหมายก็อย่าเสี่ยงเลยดีกว่า

 

 “ทนไม่ไหวแล้วโว้ย!!!!!!!!!!!!!!!”

เคร้ง!!

เสียงช้อนกระทบกับจานบนโต๊ะดังไปทั่วบริเวรห้องอาหาร

สายตาทุกคู่มองไปยังร่างที่นั่งอยู่หัวโต๊ะ อันเป็นที่ประจำของผู้ที่มีตำแหน่งสูงสุดของที่แห่งนั้น

ทว่าไม่ได้มีเพียงหนึ่งเดียว

 

ข้างกายแซนซัสมีร่างโปร่งของสควอโล่นั่งอยู่บนแขนเก้าอี้ตัวหรู

ท่าทางกระฟัดกระเฟียดของฉลามหนุ่ม ต่อให้เป็นเด็กสามขวบก็มองออกว่าเขากำลังอยู่ในอารมณ์หงุดหงิดอย่างมาก

 

“ทำไมแกไม่ยอมกินเองวะหาไอ้คุณบอสที่เคารพ มือแกหายตั้งนานแล้วไม่ใช่เหรอว๊อยยยยยย”

สควอโล่ขึ้นเสียงกับคนที่อยู่บนเก้าอี้

‘หนอย ไอ้บอสบ้านี่ มาให้เราป้อนข้าวป้อนน้ำไม่พอ ยังให้นั่งบนแขนเก้าอี้อีกแนะ
อายเว้ย ไอ้สภาพแบบนี้มันน่าอายนะเว้ย ทำอย่างกับฉันเป็นผู้หญิงของแกงั้นแหละ’

 

หลังการพักรักษาตัวผ่านไป1เดือนแซนซัสก็หายเป็นปกติดี

ชายหนุ่มสามารถลุกเดินไปไหนมาไหน ยิบจับอะไรต่างๆเองได้แล้ว

แต่เขาก็สั่งให้สควอโล่ป้อนเขาเป็นประจำเหมือนตอนที่เจ็บอยู่

(มันความสุขเล็กๆน้อยๆ-แซนซัส)

 

“หุบปากแล้วก็ป้อนไปซะไอ้สวะ   คราวนี้ฉันจะกินไอ้นี่”

คนที่อยู่ด้านล่าง(??)มองตาขวาง นิ้วก็ชี้ไปยังอาหารชิ้นต่อไปที่ตนเองอยากกิน

“หนอย..... จำไว้เลยนะ”

ปากก็บ่นๆไป มือก็ตัดเนื้อในจากออกเป็นชิ้นเล็กพอดีคำก่อนใช้ส้อมจิ้มเข้าปากอีกฝ่าย

แล้วตัดอีกชิ้นจิ้มเข้าปากตัวเองเคี้ยวตุ้ยๆ

 

คนอื่นๆมองบอสและเพื่อนร่วมงานสวีทหวานจ๋อย(??)กันก็อดอมยิ้มไม่ได้

ต่างก็พากันคิด ไม่รู้ว่าสควอโล่จะรู้ตัวรึเปล่าว่าตอนนี้น่ะ

มือของบอสโอบเอวบางๆนั่นอยู่

ที่จริงพวกเขาก็อยากแหย่คู่นี้เล่นหรอก

 

แต่เมื่อคราวที่แล้วทะเล่อทะล่าเปิดประตูพรวดพราดเข้าไปในห้องบอสตอนกำลังเข้าได้เข้าเข็ม

เลยโดนลงโทษกันไปพอสมควร เข็ดไปอีกนาน

++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++

  

จิ๊บๆ

นกกระจอกร้องเพลงรับยามเช้าอันสดใส

โครม เคร้ง ตึง

เสียงข้าวของกระทบกับผนังดังราวกับฟ้าถล่ม เป็นเหตุให้นกที่ร้องเพลงเจื้อแจ้วเมื่อกี้ตกใจแทบตกต้นไม้

“อ๊ากกกกกกกกก เอามันไปให้พ้นนะไม่อ๊าววววว”

เสียงของสควอโล่โวยวายลั่น แต่ก็ไม่มีใครให้ความสนใจเท่าใดนัก เนื่องจากเป็นเรื่องปกติที่ชายคนนี้จะแหกปากโวยวาย

 

ในห้องนอนของสควอโล่ เขาถูกลุสซูเรียจับล๊อคแขนไว้ โดยมีเบลถือชุดนางพยาบาล มาม่อนถือหมวกนางพยาบาลอยู่ข้างหน้า

เจ้าชายน้อยย่างสามขุมเข้ามาใกล้เรื่อยๆ ในขณะที่กระเทยเพียงหนึ่งเดียวของกลุ่มกำลังปลดเสื้อผ้าของฉลามน้อยออกจากกาย

 

ด้วยเวลาไม่นานนัก สควอโล่ก็อยู่ในชุดนางพยาบาลกระโปรงสั้นสีขาว โชว์ขาเรียวสวยท้าอากาศภายนอก

รองเท้าก็เป็นสีขาว แต่ต่างจากนางพยาบาลทั่วไปตรงที่มันเป็นรองเท้าหนังส้นสูง

 

สควอโล่มองสาระรูปตัวเองในกระจก จะว่าไงดีล่ะ เขานี่ก็หน้าตาดีใช้ได้นะเนี่ย.....

ไม่ใช่ละ นี่มันอะไรกันวะ ไอ้พวกนี้อยู่ๆก็จับเขาแต่งตัวอย่างกับนางพยาบาลหนังติดเรทซะงั้นน่ะ

 

แกร่ก

“เฮ้..........................”

เลวี่เปิดประตูเข้ามาอย่างถือวิสาสะ แล้วก็ต้องชะงักเมื่อเห็นคู่แข่งในสภาพที่แปลกตาออกไป

“บอสเรียกกินข้าวแล้วแน่ะ อย่าให้บอสรอนาน”

ปากบึนๆเหมือนปลาบู่พ่นลมหายใจแห่งการเยาะเย้ย ก่อนออกจากห้องไปรอที่ห้องอาหาร

  

“เวรกำจริงๆ พวกแกหลีกเลยนะ ฉันจะรีบเปลี่ยนเสื้อผ้า”

“ไม่ๆๆๆ สควอโล่ต้องไปชุดนี้แหละ"

เบลว่าพลางดุนหลังสควอโล่โดยมีลุสซูเรียช่วยดันอีกแรง

++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++

 

แซนซัสนั่งเท้าคางกับเก้าอี้ในท่าประจำของเขา

‘ไอ้เวรพวกนั้นทำอะไรอยู่วะ’

เขาหงุดหงิดมาก หิวก็หิว แถมตั้งแต่เช้ายังไม่เจอหน้าพยาบาลส่วนตัวเลย ทำให้ยิ่งเพิ่มความหงุดหงิดเป็นสองเท่า

 

“ไม่ๆๆๆ เฮ้ย ปล่อย”

เสียงโวยวายคุ้นหูดังมาแต่ไกล

และเมื่อประตูเปิดออก แซนซัสก็แทบจะตกเก้าอี้

นี่สควอโล่เปลี่ยนอาชีพเป็นนางพยาบาลจริงๆแล้วงั้นเหรอ

หรือว่าเปลี่ยนเป็นนางเอกหนังเอ๊กซ์กันแน่

แต่ถ้าเป็นอย่างหลังเขาก็ขอเป็นพระเอกหนังแทนบอสของหน่วยลอบสังหารดีกว่า หึหึหึ

 

บอสหนุ่มมองท่าทีเคอะเขินของร่างบางที่จะนั่งก็ไม่นั่งจะวิ่งออกไปก็ไม่วิ่ง

(บ้ารึเปล่าวะ วิ่งออกไปตอนนี้มันสายไปแล้วเว้ย / สควอโล่)

“เฮ้ย ไอ่งี่เง่า นั่งสิวะ จะยืนโชว์หุ่นอีกนานไหม หิว เดี๋ยวพ่อขว้างเก้าอี้ใส่หัวเลยนี่”

เสียงทุ้มเอ่ยเชิงตะคอกใส่นิดๆ

‘ไม่ไหวๆ ถ้าไม่เชิงดุ เดี๋ยวมันจะหลุดหัวเราะแทน’

 

สควอโล่สุดุ้งเล็กน้อย แล้วค่อยเดินไปนั่งประจำที่ที่เคยนั่ง

เรียกสายตาทุกคู่ให้หันมามอง

“อะ......อะไร”

เอ่ยถามเสียงตะกุกตะกักเมื่อรู้สึกถึงสายตาที่จ้องมอง

 

ลุสซูเรียลุกขึ้นไปดึงให้ร่างบางลุกขึ้น ลากอีกฝ่ายให้ไปทางหัวโต๊ะ

 “นี่ตะหากล่ะที่นั่งของหล่อนน่ะ ต๊าย ตาย นี่ลืมหน้าที่ดูแลบอสไปแล้วเหรอยะ”

น้ำเสียงกึ่งๆดัดจริตก็กล่าว

 

สควอโล่เบ้หน้า ก้มมองเสื้อผ้าอาภรณ์ที่ใส่อยู่ตอนนี้

“แกจะบ้าเรอะ ชุดบ้าบอแบบนี้นี้ ฉันไม่โดนเตะออกนอกห้องก็บุญแล้วเฟ้ย

ไอ้คุณบอส บอกไว้ก่อนนะ ชุดเนี่ยของเจ้าพวกนั้น ไม่ใช่ฉัน เพราะงั้นนายห้ามว่า ห้ามลงมือกับฉันเด็ดขาดเลย”

นัยน์ตาสีเงินสว่างหันกลับมามองแซนซัสอย่างหวาดๆ

ไม่รู้ว่าการแต่งตัวแบบนี้จะทำให้คนขี้โมโหอาละวาดขนาดไหน

 “หุบปากซะ ฉันหิวแล้ว”

มือหนาคว้าเอวบางๆ ดึงให้ลงมานั่งที่แขนเก้าอี้

“จะเอาอันนี้”

มืออีกข้างที่ว่างเริ่มชี้อาหารในจาน

แซนซัสมีท่าทีเหมือนไม่สนใจคนข้างที่ทำหน้าอิหลักอิเหลื่อเท่าใดนัก

แต่มือนี่สิ ลูบๆคลำๆขาขาวไม่มีหยุด

 

คนอื่นบนโต๊ะก็เหมือนรู้หน้าที่ ก้มหน้าก้มตากินไป ไม่รู้ไม่ชี้กับเหตุการณ์ที่เกิดหัวโต๊ะ

 

หลังอาหารเช้าผ่านพ้นไป

ก็เป็นช่วงเวลาที่ต้องมานั่งสุมหัวกันที่ห้องนั่งเล่น จนกว่าจะมีคำสั่งจากบอสออกมา

เบลนอนเอกขเนกบนโซฟาตัวโตอย่างสบายใจ มีมาม่อนนั่งอยู่บนหน้าท้อง

ลุสซูเรียนั่งห่างออกไปไม่ไกลนัก

เลวี่ไม่ต้องพูดถึง ไปเสนอหน้ายืนข้างๆเก้าอี้ของบอสตั้งแต่แรกแล้ว ทั้งที่บอสไม่อยู่อ่ะนะ

 “บอสหายไปเลยเนาะ”

มาม่อนจิ้มพุงเบลไปพูดไปดูเหม่อๆราวกับว่าถ้าจิ้มพุงเบลมากๆแล้วเงินมันจะทะลักออกมางั้นแหละ

“บอสไปตรวจร่างกายกับสควอโล่แน่ะ”

เบลตอบ หัวเราะคิกคักเมื่อมาม่อนจิ้มโดนสะดือเข้า

 

“เห............อย่างนี้นะ ฉันว่าวันนี้ทั้งวันก็คงไม่ออกมาจากห้องหรอก”

ลุสซูเรียมองไปทางประตู

“ไปเที่ยวในเมืองกันดีกว่ามะ ไหนๆวันนี้คงไม่มีอะไรทำแล้ว อีกอย่างขืนอยู่ที่นี่ เดี๋ยวเผลอทำอะไรที่มันขัดจังหวะบอสเข้า จะซวยกันอีกรอบ อุตส่าจับสควอโล่แต่งชุดนั้นเพื่อไถ่โทษได้แล้วนะ”

ว่าแล้วก็เดินออกไป

 

“เฮ้ยๆ ไปด้วยๆ”

เบลอุ้มมาม่อนวิ่งตามติดๆ

ดีเหมือนกัน เดี๋ยวไปหาเหยื่อเชือดเล่นในเมืองดีกว่า

แล้วทั้งห้องก็ไร้ผู้คน.

.

.

.

“เดี๋ยว เฮ้ย!!!!! มือล้วงไปไหนวะ”

“หุบปากน่า เป็นพยาบาลก็ตามใจคนป่วยหน่อยสิ”

“แกมันคนป่วยตรงไหน!!!!!!!!!!!! เฮ้ย อย่าถอด”

“ยังไม่ได้ตรวจร่างกายเลยแล้วจะรู้ได้ไงว่าป่วยไม่ป่วย ไอ้คุณพยาบาล”

“มัน ...อะ.............ตรงนั้น..................อืม.........”

.

.

.

.

.

แล้วกิจกรรมการตรวจร่างกายก็ดำเนินต่อไป

 

-------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------

จบละน่อ