~MaiKoBD~

แค่กๆ มาบ่น

แบบว่าเราเป็นคนที่ไม่ชอบของหวาน
แต่วันนี้ก็ไปซื้อเค้กชอคโกแลตมากิน

เพื่อ!!!!!!!!!!!!

เกลียดของหวานเข้าไส้ แต่บางครั้งก็โหยหาอยากกินอย่างห้ามไม่อยู่
ทำไมฟะ???งงจริงๆ

เค้กร้านฝ้าย อร่อยดี แต่กินได้ไม่เกิน5คำก็เริ่มปวดคอ
กินหวานแล้วมันแสบคอ แถมปวดหัวด้วย

แค่กๆ เจ็บคอแสดดดดดดดดดดดด
แล้วขณะที่พยายามกระเดือกเค้กลงไป ทำไมเรามีอารมณ์แต่งฟิคขึ้นมาล่ะเนี่ย= ="

เอาซักหน่อยละกัน สั้นๆ

----------------------------------------------------------------------------------------

ระวัง!!!!! สปอยคนรออ่านรวมเล่มด้วยนะเออ

ฟิค รีบอร์น
คู่ แซนซัสxสควอโล่
เรท ......PG ธรรมด๊า ธรรมดา แต่Y คนรับไม่ได้ก็.......ข้ามไปเลยคับ เตือนแล้วนะ

วันใดสิ่งที่เราเคยมีอยู่ข้างกายตลอดได้หายไป
มันก็อดไม่ได้ที่จะรู้สึกว่างเปล่าในอก ราวกับสิ่งนั้นได้กระชากหัวใจเราออกไปด้วย

ไม่เคยคิดมาก่อนว่าการมีอยู่ของเจ้านั่นจะมีความสำคัญ
ไม่เคยมองหาเพราะว่าอยู่ที่ตรงนั้นเสมอ
อยู่ข้างกายไม่เคยไปไหน

เมื่อตอนที่คิดว่าสควอโล่แพ้และจมหายไปในน้ำที่เปลี่ยนเป็นสีแดงเลือด

ครานั้นได้รับรู้แล้วว่าความเจ็บปวดจากการสูญเสียมันร้ายแรงเพียงใด

-----------------------------------------------------------------------------

ห้องหรูสไตล์อิตาลีที่ได้รับการตกแต่งอย่างดี
ภายในห้องนั้นมีคนสองคนอยู่
คนหนึ่งกึ่งนั่งกึ่งนอนบนเตียงใหญ่สีขาว ใบหน้ามีแผลเป็นเต็มไปหมด
อีกคนนั่งอยู่ข้างๆ ที่บนเตียงเดียวกัน

"บอส..........บอส............"
ไม่มีสัญญาณตอบรับจากหมายเลขที่ท่านเรียก
ดวงตาสีเงินจ้องมองผู้ที่กึ่งนั่งกึ่งนอนบนเตียง

ในมือข้างซ้ายถือช้อน
ส่วนมือขวาก็ถือถ้วยใส่อาหาร

"..........อิ่มแล้วรึไง ทานไปได้นิดเดียวเองนะ"
สควอโล่ก้มมองอาหารคนป่วยในถ้วยที่แทบจะไม่พร่องลงไปเลย
แล้วก็ถอนหายใจ

หลังจากจบศึกชิงแหวน เขาก็ได้รับหน้าที่ดูแลแซนซัสที่เจ็บหนัก
ที่จริงก็อยากท้วงอยู่ว่าเขาเองก็เจ็บจะตายอยู่แล้ว แต่ในเมื่อเป็นคำสั่งก็ช่วยไม่ได้นี่นะ
แม้ว่าจะงงๆก็เถอะ

"นี่......ถ้าเอาแต่เหม่อไม่กินอย่างนี้ ฉันเอาไปเก็บนะเฟ้ย"
ถ้วยในมือถูกวางลงบนถาดข้างเตียง

ในขณะที่กำลังจะลุกไปหยิบไม้ค้ำกายเพื่อเดินออกจากห้อง
เสียงทุ้มก็เอ่ยเรียก

"จะไปไหน ไม่ได้สั่งให้ไป ไม่อิ่มด้วย"
ใบหน้าที่เต็มไปด้วยผ้าพันแผลหันกลับมา
"อ่าว ก็เห็นไม่กิน เอาแต่เหม่อมองหน้าฉันอยู่ได้ นึกว่ารำคาญ ก็เลยจะออกไปแล้วเนี่ย"
"เปล่า ไม่ได้รำคาญ แค่คิดอะไรนิดหน่อย"

สควอโล่ทำหน้าฉงน แม้รับรู้ได้ว่าแซนซัสมีเรื่องไม่สบายใจแต่ก็ไม่อยากถามให้เป็นเรื่องเป็นราว
ตอนนี้ เลี่ยงอาราณ์โกรธได้ควรเลี่ยงดีกว่า สภาพของเขาและแซนซัสตอนนี้ไม่ควรมีเรื่องกันไปซักพัก

นัยต์ตาสีแดงมองคนผมเงินนิ่ง
"เอ้า มองหน้าอีกละ อยากตายรึไงฟะ"
มองมากๆมันก็.........อ่า.................เขินเป็นอ่ะนะ

ปากว่าไปงั้นแหละ แต่มือก็ยังตักอาหารส่งให้ไม่ขาด

----------------------------------------------------------------------------------------

"เฮ้อออออ เสร็จซักทีนะแก แล้วก็ต่อด้วยกินยาหลังอาหาร......อะไรวะ เยอะกว่าของฉันอีกเนี่ย"
สควอโล่มองเม็ดยามากมายในมือ
แล้วก็จัดแจงลำดับการกินอย่างเรียบร้อย

แซนซัสมองคนที่บ่นงึมงำ อดไม่ได้ที่จะยิ้ม
ยิ้มที่ไม่ใช่ยิ้มเยาะ ไม่ใช่ยิ้มแบบเหยียดหยามเหมือนทุกครั้งที่ยิ้มให้คนตรงหน้า
แต่เป็นนยิ้มที่อ่อนโยนที่สุดเท่าที่คนคนหนึ่งจะยิ้มให้ใครได้

หนุ่มผมเงินเบิกตากว้างด้วยไม่นึกว่าคนอย่าง แซนซัสจะยิ้มแบบนี้ให้คนอย่างเขาได้
ไม่นึกด้วยซ้ำว่าจะยิ้มแบบนี้เป็น
เมื่อเจอแบบนี้เป็นใครก็ต้องสยองไว้ก่อนล่ะ

"ยะ..........ยิ้มอะไรวะ รีบๆกินยาเลยไป ฉันจะได้ไปกินยาของฉันต่อ เริ่มปวดแผลแล้วเนี่ย"
มือที่สวมถุงมือหนังสีดำยื่นยาให้อย่างสั่นๆ

"ฉันไม่ชอบยา แต่ฉันก็ต้องกิน"
แซนซัสบอก ก่อนจะกินมันเข้าไปรวดเดียวหมด

ดวงตาสีแดงมองประสานกับดวงตาสีเงิน
"ฉันไม่ชอบสวะอย่างแก"

ใบหน้าที่พันไปด้วยผ้าพันแผลของสควอโล่ตึงขึ้นเล็กน้อย
ก่อนจะเปลี่ยนเป็นขึ้นสีเรื่อเมื่อได้ยินประโยคถัดมา

"แต่ฉันก็พึ่งรู้ว่าฉันขาดแกไม่ได้"

ชายหนุ่มยันกายขึ้นจากเตียงเล็กน้อย
ใบหน้าของทั้งสองใกล้กันเรื่อยๆ จนอีกเพียงนิดเดียวริมฝีปากก็จะประกบกันแล้ว

ปัง!!!!!!!!!!!!!!!
"บอส เป็นไงบ้า...........ง อ่ะ......."
ผู้มาผิดเวลาก็ไม่ใช่ใครที่ไหน
นำมาโดยเบล ที่อุ้มมาม่อน ข้างๆมีลุสซูเรีย และถัดไปด้านหลังก็มีเลวี่อยู่

ทั้งหมดมองกันตาค้าง

'รอให้หายก่อนเถอะ พวกแกตายแน่'
คนที่นอนบนเตียงคาดแค้นในใจ

------------------------------------------------------------------------------------------------------------

คิดไม่ออกละ จบเหอะ

แต่งสดยังไงถ้ามีผิดพลาดก็ขอโทษด้วยคร๊าบบบบบ
ไม่ได้อ่านทวนซ้ำอ่ะ

ปล.ดองรูปไพรเวทต่อปาย คาดว่าเอนทรีหน้าแน่ๆ(มั้ง)
ปปล.ออฟยังไม่เสร็จเลยฟ่ะ
ปปปล.สควอโล่10ปีข้างหน้าสุดยอดมาก> <